مرتضی پورعلیگنجی مثل سردار آزمون یا علیرضا جهانبخش، در نیمه نخست دهه ۹۰ شمسی بدون استفاده از ویترین تیمهای بزرگ و پرطرفدار به تیم ملی رسید و سپس لژیونر شد. معمولاً مدافعان کمتر از پستهای تهاجم"ی لژیونر میشوند و پورعلیگنجی از این بابت هم استثنا بود و تداوم بیشتری هم نسبت به خیلیها داشت، همینطور تنوع که از چین تا لیگهای عربی در خاورمیانه بازی کرد.
فرق بزرگ او با سردار و جهانبخش این بود که او در لیگ برتر فیکس بازی کرد و با تجربهای بیشتر نسبت به آن دو نفر لژیونر شد. کسی که در نفت تهران، پورعلیگنجی را از خط میانی به قلب دفاع برد و بازی داد تا به تیم ملی برسد، علیرضا منصوریان بود. او که وقتی به استقلال رفت، پورعلیگنجی را میخواست اما این بازیکن اصرار داشت که پرسپولیسی است. برای سالها در ابتدای هر فصل نام او به پرسپولیس لینک میشد تا اینکه بالاخره بعد از بازی در دومین جام جهانی عمرش به پرسپولیس آمد.
حالا مهدی تارتار او را نخواسته و شایعه شده که به الطلبه عراق نزد منصوریان میرود. پورعلیگنجی مدعی بازی در سومین جام جهانی عمرش بود و قطعاً به حضور در جام ملتهای پیش رو چشم دارد، پس با وجودی که با پرسپولیس قرارداد داشت، نمیخواست بیرون بماند. او جایی میرود که بازی کند و از همین جا مسئله پورعلیگنجی تبدیل به یک محک مدیریتی در فوتبال ایران میشود. اینکه آیا دکترهای مدیر در فوتبال ایران، میتوانند از رفتن بازیکنان درآمدزایی کنند؟
در تمام دنیا یکی از راههای اصلی درآمدزایی باشگاهها خرید و فروش بازیکن است. حتی وقتی نیاز ندارند، بازیکن یا استعداد را خریده و با قرارداد بلند مدت، از او استفاده یا او را قرض میدهند و سپس اگر مشتری خوبی پیدا شد، او را با قیمت بالاتر میفروشند. ولی در ایران مثل همیشه، همه چیز با همه جای دنیا فرق دارد!
قدم اول این تفاوت در سن و سال بازیکن است. در حالی که در دنیا با بازیکنان جوان، قراردادهای بلند مدت میبندند تا از ترانسفر او -قرضی یا قطعی- درآمدزایی علیگنو برعکس، بازیکنان پا به سن گذاشته حتی اگر زلاتان باشد، قراردادهای کوتاه مدت دارند که به شرط آمادگی و تمایل مربی و باشگاه، سال به سال تمدید میشود. برای نمونه، دیدیم که درخواست قرارداد دوساله راموس …
